Aksjologiczna atrapa »Polityki«

Niespecjalnie chętnie komentuję bieżące wydarzenia na blogu. Z gruntu rzeczy, przyjąłem sobie założenie, aby starać się publikować na nim raczej teksty pretendujące do ponadczasowości lub uniwersalności. Natomiast ostatnie przyłapanie „Polityki” na optymalizacji podatkowej – tej samej „Polityki”, która ze swych łamów miotała gromy na uciekających ze swym kapitałem przed zakusami pazernego państwa – sprawiło, że pojawił się ciekawy przyczynek do rozważań o hipokryzji i roli bezsensownych ideałów oraz szkodliwych recept na życie.

Trudno znaleźć akt bardziej spektakularnego podważenia wartości swych tez od podjęcia działań z nimi niezgodnych. Żadna krytyka nie jest w stanie zdziałać tyle, ile może zdziałać samo wskazanie komuś, że tak naprawdę nie wierzy w to, co głosi, bo gdyby wierzył, to sam postępowałby w zgodzie ze swoimi słowami. Skoro tego nie robi, znaczy, że nie dostrzega użyteczności deklarowanych poglądów w określonych sytuacjach. Gdy rzeczywistość dopomina się o swoje, do wyboru pozostaje: albo wierne pozostanie przy swoich ideałach oraz znoszenie przeciwności losu, a w skrajnych sytuacjach pogodzenie się z końcem egzystencji – w tym wypadku bankructwem tygodnika, albo odstępstwo od wyznawanych norm. „Polityka” wybrała drugą opcję.

Tak, zdaję sobie sprawę z tego, że ludziom zdarza się występować przeciw wartościom, jakie uznają de facto za pożądane. Nie jest to zjawisko niespotykane. Ktoś może potępiać cudzołóstwo, ale wdać się w romans, rozbić komuś małżeństwo, spowodować czyjeś cierpienie. Może zdawać sobie z tego wszystkiego sprawę, uznając, iż pokusa była dla niego zbyt silna. Zrobił, co zrobił, nie zmienia to jego punktu widzenia wobec cudzołóstwa i swoją transgresję. Wtopy się zdarzają. Tutaj jednak istnieje pewna różnica – chodzi o poglądy polityczne. Poglądy polityczne nie stanowią wcale jakichś obligatoryjnych dla każdego, powszechnie uznawanych norm społecznych, co najwyżej możemy o nich powiedzieć, że zawierają treść pretendującą do takiej pozycji. Oferują stanowiska-kandydatów na obowiązujące normy społeczne, wysunięte przez swoich zwolenników. Pojawia się więc pytanie: po co w ogóle wysuwać propozycje norm społecznych, których nie zamierza się wcale przestrzegać w swojej praktyce? Może aby zdobyć jakąś przewagę nad naiwnymi, którzy się do niej zastosują i nań nabiorą?

Na to ktoś mógłby odpowiedzieć inaczej – istnieją normy społeczne, których przestrzeganie byłoby wprawdzie społecznie korzystne, ale dopiero w przyszłości lub w momencie zaistnienia innych warunków, natomiast w szczególnych wypadkach praktykowanie tych norm, może okazać się wysoce nieopłacalne dla wyróżniającego się praktykanta. „Polityki” jednak nie możemy obronić w ten sposób. Ona wszak nie nawoływała, aby kiedyś, gdy będzie to korzystne (ale jeszcze nie teraz) zacząć płacić podatki i ich nie unikać. Gromiła przecież ludzi, którzy nie czynili tego aktualnie, to jest podczas panowania dokładnie tych samych warunków, w których sama przestała je płacić. Skoro ich uniknięcie pozwoliło jej przetrwać, powinno to dać jej włodarzom do zrozumienia, że analogiczne unikanie przez innych, pozwoliło przetrwać ich przedsięwzięciom. Jaki jest sens postulowania szkodliwych norm moralnych dla każdego, kto zechciałby się do nich stosować? Czy ma to służyć jako test na inteligencję?

Jeszcze inna linia obrony mogłaby wyglądać następująco. Dobrze, istnieją normy społeczne, których przestrzeganie będzie korzystne dopiero w przyszłości, ale ta nie nastąpi dopóki się one nie upowszechnią. Nawet jeśli teraz przynoszą szkody, należy je podejmować, bo odbije się to wielkim zyskiem moralnym, gdy wreszcie zostaną upowszechnione. Tyle, że o jakim upowszechnianiu mowa, gdy nawet samemu (jako krynica, z której płynie taka mądrość) się tego w praktyce nie robi? Cóż, najwyraźniej nie uznaje się tych pożytków za wystarczająco wartościowe, by samemu się dla nich poświęcać. W takim wypadku trudno oczekiwać, aby tym bardziej ktokolwiek inny uznał je za warte troski. Wszystko w postawie „Polityki” wskazuje na to, że dla owej wizji przyszłości może ona poświęcić kogoś innego, ale nie jest to też wizja na tyle atrakcyjna, by koszta dążenia do niej ponieść osobiście. Innymi słowy, jej wartość jest wysoce wątpliwa.

Najciekawszą jednak kwestią jest coś innego. Wydawać by się mogło, iż tego rodzaju przygoda prowadzenia tygodnika w konkretnych realiach jest świetną nauczycielką. Że prowadzi do weryfikacji wartości swych idei w świecie rzeczywistym. Ot, grupka postępowców dostała do prowadzenia swój biznes, weszła w buty kapitalistów, których tak często ganiła, a gdy doświadczyła uciążliwości fiskalnego ucisku – o jakich być może nie miała wcześniej bladego pojęcia – zrobiła dokładnie to samo (a sugerując się tym tekstem z „Polski na bogato”, zrobiła nawet więcej niż czyniła konkurencja). Czy nauczeni tym doświadczeniem, zrehabilitowali tego rodzaju praktyki? Czy piórem Jacka Żakowskiego spopularyzowali posiadaną przez siebie wiedzę, radząc swym czytelnikom, by tamci w ramach możliwości szli w ich ślady, ratując się z jednakowo trudnych sytuacji, ocalając również w jakichś przypadkach swoje miejsca pracy? Nie. Dalej publikowali teksty ze szkodliwymi bredniami, w jakie sami nie wierzyli. Dlaczego?

Sądzę, że odpowiedź jest prosta. Otóż nie mają do sprzedania niczego innego, poza tym jednym, wypracowanym, ideologicznym produktem. Nieważne, że kiepsko odnosi się on do rzeczywistości – to nawet lepiej, skoro docelowymi odbiorcami są osoby pragnące ją zmieniać. Nieistotne jest również, że korzystając z niego, tak naprawdę nie osiągną żadnych upragnionych skutków, jakie rzekomo mieliby osiągnąć poprzez jego stosowanie lecz efekty zgoła do nich przeciwne.

Carl Menger już na pierwszych stronnicach swych „Zasad ekonomii” wyprowadził ciekawą kategorię dóbr – urojonych. Pisał o nich tak:

Menger

Carl Menger, Zasady ekonomii, tłum. B Pawiński, P. Perka, Warszawa 2013

Pisanina Paradowskiej, tyrady Żakowskiego, nawoływania Grzeszaka do bojkotów – wszystko to można postawić tuż obok kart tarota, wahadełek czy wymienionych przez Mengera mikstur miłosnych albo magicznych amuletów. Lewicowa publicystyka, zwana dla niepoznaki dziennikarstwem opinii, przypomina praktykę uzdrowicielską znachorów. Być może część ze środowiska tych ostatnich kieruje się jak najlepszymi intencjami i szczerze wierzy w to co robi, ale generalnie stosowanie się do ich zaleceń bywa niebezpieczne dla zdrowia a czasem życia. Na szczęście okazjonalnie zdarza się nam przyłapywać niektórych w sytuacji, gdy znajdując się w dokładnie analogicznym położeniu co ich pacjenci, nie korzystają wcale ze swoich zachwalanych, cudownych mocy a posiłkują się konwencjonalną wiedzą medyczną lekarzy, jaką starali się wcześniej spostponować. Mniej więcej tyle samo jest warte lewicowe potępienie osób unikających płacenia podatków.

Wolny rynek nie jest idealnym mechanizmem – jego oczywista niedoskonałość zasadza się na tym, że bazuje on na aktualnej, zawsze w jakimś stopniu rozproszonej wiedzy, jaką dysponują ludzie. Nie opiera się na tej, którą nie dysponują. Z tą wadą nie sposób jednak nic zrobić, bo jeśli nie posiadamy jakichś informacji, to ich nie posiadamy – nie osiągniemy ich przez żadne posunięcia polityczne a jedynie sam wysiłek poznawczy. Do tego jednak na wolnym rynku nie może nas nikt zmusić, zatem musimy polegać na przejawianej przez siebie autonomicznej woli. Woli uniknięcia dóbr urojonych, nieustannie powiązanej z korzyścią jaką niesie ich odróżnianie od dóbr rzeczywistych.

Zakaz obrotu lub produkcji dóbr urojonych byłby jednocześnie zniesieniem wolnego rynku i zastąpieniem go rynkiem regulowanym. W dodatku byłby to akt ewidentnie antyspołeczny, bo przecież wyrzucilibyśmy na bruk przedstawicieli tak wielu fachów: przepowiadaczki przyszłości, astrologów układających horoskopy, spirytystki, Cyganki wróżące z ręki, bioenergoterapeutów, producentów dewocjonaliów, łowców duchów i wreszcie lewicowych dziennikarzy, zdobywających kapitał na krytyce kapitalizmu. A może wszyscy wyżej wymienieni niczego innego nie potrafią, niczego się już nie nauczą i taka regulacja poskutkowałaby jedynie katastrofą humanitarną? Wyeliminować ich produkty może tylko wiedza ich potencjalnych klientów.

Trudno – zaciskam zęby i znoszę tę maskaradę. Wiem, co stoi za starannie stawianą przez „Politykę” atrapą. Dokładnie to samo, co w starożytnej Palestynie stało za apokaliptycznymi prorokami, żyjącymi z jutra, jakie miało nie nadejść. Ot, sprzedaż nośnych w danym czasie idei, bez względu na ich prawdziwość czy fałszywość. Szkoda tylko, że Żakowski i jego spółka społecznych znachorów mi się znudzili – wolałbym posłuchać dla odmiany innych wciskaczy kitu.

Zamiast tych:

Mam niestety do czynienia z tradycją tych:

Co już mi się serdecznie przejadło.

Reklamy

Króciak: Trzymamy się razem

Przypomniawszy sobie o Alexiusie Meinongu, postanowiłem dowiedzieć się, czy ma on swój profil w SEP, a jeśli tak, to co o nim piszą. No i ma. Ponieważ nim samym, jako postacią i człowiekiem nigdy się nie interesowałem – zajmowało mnie wyłącznie jego dzieło i wkład w ontologię w postaci Gegenstandstheorie, nie wgłębiałem się w jego biografię. Z racji tego, że w ostatnim wpisie pozwoliłem sobie zająć się sferą psychologiczną, tym razem zwróciłem na nią uwagę. I zobaczcie co znalazłem:

(1875) Meinong attends philosophical courses held by Brentano for four semesters; before this, for two semesters, he also attended courses on economics held by Carl Menger.

In his Psychological-Ethical Investigations in Value Theory (1894), Meinong discussed the subjectivist economic value theories of the Austrian economists Carl Menger and Friedrich von Wieser. He took over, in principle, their subjectivist approach, but he modified it in certain ways and extended it to values in general, over and above mere economic values. In 1894, he also developed in detail his idea that ethics was entirely determined by the value–disvalue [Wert–Unwert] distinction. In On Emotional Presentation (1917) and other later works on value theory (1912; 1923), Meinong took an objectivist point of view and combined the psychological analysis of values with his theory of objects. Values and norms (“oughts”, [Sollen]) are to be seen as special kinds of objects, and there are not only personal values but also impersonal ones.

Przeczytajcie sobie zresztą całe 6. Values and Emotions. Mój ziom. Nic zatem w tym dziwnego, że mnie także przypasowali marginaliści, po tym jak spodobała mi się jego teoria przedmiotu. Bo jednak Meinongiem i ontologią zainteresowałem się wcześniej niż austriakami i ekonomią. Aprioryczni myśliciele mają wspólnych, podobnych sobie znajomych i trzymają się razem.

Alexius jest zresztą o tyle symptomatyczny, że stanowi niezłą klamrę. Taką, która nawet tego Platona obejmuje. I ich podobieństwo naprowadza kolejnych ludzi do odparcia argumentu „trzeciego człowieka”. Muszę koniecznie sprawdzić pracę Francisa Pelletiera i Edwarda Zalty How to Say Goodbye to the Third Man. Tu tez coś jest. Fajnie, nie?

Wersja offline – PDF

Wiener Schnitzel Arystoklesa

Pra-początek prakseologii

 — No, to — powiada Sokrates — zachowaj jeszcze dla siebie i to sobie pamiętaj, czego on jest miłością, a mnie powiedz tylko tyle, czy Eros pragnie tego, do czego się odnosi, czy nie?

— Oczywiście — powiada.

— A czy on ma to, czego pragnie i co kocha, a mimo to dalej pragnie i kocha, czy też on tego nie ma?

— No, może i nie ma.

Pomyśl no — powiada Sokrates — czy tylko „może”, czy też raczej musi tak być, że się pragnie tego, czego się nie ma, a gdzie nie ma braku, tam i pragnienia nie ma. Bo mnie się ciągle zdaje, mój Agatonie, że tak już musi być. A tobie jak?

— No, i mnie się też — powiada — zdaje.

— To ładnie; a proszę cię, czy może ktoś, będąc już słusznym, pragnąć, żeby był słusznym, albo będąc silnym, pragnąć, żeby był silny?

— Nie może, wobec tego, cośmy powiedzieli. — Aha, bo mu tego nie brak, skoro już takim jest.

— Prawda.

— Gdyby zresztą ktoś silny pragnął być silnym — powiada Sokrates — a szybki w nogach szybkim, a zdrów zdrowym by chciał być — no, mógłby ktoś w tych i tym podobnych wypadkach powiedzieć, że tu przecież ludzie o pewnych cechach i właściwościach pragną jednak tego, co każdy z nich ma — żeby nie było nieporozumienia, dlatego to mówię — otóż, uważasz, Agatonie, każdy z tych ludzi musi obecnie mieć to, co posiada, czy chce, czy nie chce, a gdzieby tam kto pragnął takich rzeczy? Ale gdyby ktoś mówił, że oto ja jestem zdrów, ale i chcę być zdrowym, albo: jestem bogaty, ale i chcę być bogatym i chcę właśnie tego, co mam, powiedzielibyśmy mu zapewne, że „Ty, człowieku, masz majątek i zdrowie, i siłę, a chciałbyś te rzeczy i w przyszłości posiadać, bo teraz je masz, czy chcesz, czy nie chcesz. Więc zastanów się, czy, kiedy powiadasz: »Pragnę tego, co mam obecnie«, czy ty nie mówisz właściwie: »Ja chcę i w przyszłości mieć to, co mam obecnie«”. Zgodziłby się na to, nieprawdaż?

Agaton przyznał słuszność.

A Sokrates powiada: — A więc, czyż i to nie jest kochanie tego, czego człowiek jeszcze nie posiada obecnie, to pragnienie, żeby to coś w przyszłości istniało?

— A tak — powiada.

— Więc i w tym wypadku, i w każdym innym, kto tylko pragnie, ten zawsze pragnie tego, co jeszcze nie istnieje, czego jeszcze nie ma, czego nie posiada, pragnie być takim, jakim jeszcze nie jest, pragnie tego, czego mu brak; taki, mniej więcej, jest przedmiot każdego pragnienia, miłości?

— Oczywiście — powiada.

— Ano — mówi Sokrates — zestawmy to, cośmy powiedzieli. Więc najpierw, że Eros musi się do czegoś odnosić, a potem, że do tego, czegoś komuś brak. Prawda?

— Tak jest — powiada.

— A teraz przypomnij sobie, do czego to się Eros odnosi, jakeś powiedział w swojej mowie? A teraz pozwolisz, że ja ci przypomnę. Zdaje mi się, żeś tak jakoś mówił, że pośród bogów porządek jakiś nastał, odkąd w nich wstąpiło zamiłowanie do tego, co piękne: bo nie masz Erosa ku temu, co szpetne jest i złe. Nie tak jakoś mówiłeś?

— A mówiłem — powiada Agaton.

— Bardzo słusznie, mój przyjacielu — powiada Sokrates. — Więc jeżeli tak, to Eros byłby miłością tego co piękne, a tego, co szpetne nie? Czy może inaczej?

— Przyznał.

— No, a nie zgodziliśmy się już, że miłość odnosi się zawsze do tego, czego jej brak, czego nie ma?

— Tak — powiada.

— A zatem Erosowi piękna brak i on go nie ma.

— Musi być tak — powiada.

Fragment „Uczty” w znanym, lubianym i egalitarnym tłumaczeniu Władysława Witwickiego. PWN, Warszawa, 1984

Proponuję uruchomić tryb swobodnej i niezobowiązującej spekulacji im. Jonasa Corvuxa Mickeya i pomyśleć, jak mógłby wyglądać świat, gdyby facet poszedł w tę stronę – zajął się rozwijaniem myśli o celowości działania i przykładając ją do realiów ateńskich, zamiast narzekać na plebs, negując wszelką wartość jego trywialnych czynów, takich jak codzienna praca czy robienie kasy lub kariery, nie przystające do jego arystokratycznego poczucia smaku. W przytoczonym fragmencie możemy dostrzec, że miał niezłe zadatki ku temu i nie byłoby to wielce nieprawdopodobne – już w tym dialogu przeszedł bowiem blisko. A nawet jeśli sam nie zostałby prakseologiem czy austriackim ekonomistą à rebours, ale dostatecznie wyraźnie zaakcentował możliwość rozwoju myśli w tym kierunku, znając jego wpływ (impact factor), zrobiłby to ktoś inny – może już nawet Arystoteles, który ekonomią i tak się zajął, tyle że raczej tą makro-. Co akurat nie jest niczym dziwnym – znamy umiłowanie pierwszych zasad i globalnego ujmowania zjawisk, charakteryzujące greckich myślicieli tamtych czasów.

Impact factor

Wpływy Platona na współczesnych nam ludzi są zresztą wciąż zaskakująco duże. W dalszym ciągu wielu na jego pracach zaczyna swą przygodę z filozofią, wielu także niestety i na nich ją kończy. Jeszcze inni, bywają na tyle zafascynowani ich estetyką, że dla niej samej są w stanie bronić treści, nawet tam gdzie jest ona dziś nie do obronienia. Niestety nie pamiętam nazwiska tej poczciwej i czcigodnej osoby z kręgów akademickich, która w wywiadzie opowiadała o swym zaczadzeniu postacią Arystoklesa, na tyle mocnym, że starała się bronić nawet jego poglądów dotyczących niewolnictwa i opamiętanie przyszło dopiero później. Czytałem ten wywiad parę lat temu, wątpię abym był go w stanie odszukać, ale wywarł niezapomniane wrażenie. Wciąż możemy znaleźć ludzi, którzy stosują się do platońskich rad z zakresu wielu dziedzin, wciąż możemy znaleźć ludzi, którzy chcieliby być mu bliskimi, bo i on jest dla nich bliski. „Pan i jego filozof” A.D. 2012 chciałoby się rzec.

Jestem w stanie zrozumieć tych ludzi, tak samo zresztą jak i samego Platona. Jeśli przeczytacie wstęp Witwickiego do najpopularniejszego w Polsce zbioru dialogów i sięgniecie do charakterystyki filozofa, jaka się w nim znajduje, w zasadzie otrzymacie obraz bliski mojej osobie.

Chłopak znakomicie umiał opowiadać i nadzwyczajnie naśladować ludzkie ruchy,tony mowy, sposób bycia. Rwał się na przedstawienia do teatru i po całych dniach czytał dramaty. Komedie Epicharma musiał mieć zawsze pod poduszką. Wcześnie też zaczął sam pisywać dytyramby i tragedie.

W towarzystwach bywał, oczywiście; zbierał wzorki, obserwował, jak kto mówi i jaka się w towarzystwie wytwarza sytuacja wzajemnych zamiarów i myśli skrytych poza słowami; bywał, bawił się, uczył się, służył w konnicy, życie miał jedwabne, a jednak nie był zadowolony do dna. Robić nic nie musiał z obowiązku; polityka go mierziła; nie miał najmniejszej ochoty iść na Pnyks czy na rynek, przedzierać się przez brudny tłum i polemizować z mównicy z lada kim. Czuły był jak mimoza na wszelkie zbyt grube dotknięcia. Toteż nachodziły go nieraz dziwne roztęsknienia i smutki: jakaś potrzeba płaczu na czyjejś piersi, jakieś pragnienia rzeczy niewidzialnych, górnych, jakieś marzenia o światach lepszych, o ludziach doskonalszych, innych niż ci krzykliwi politycy w Atenach.

Czytywał pieśni orfickie o początkach wszechrzeczy, ciekawie słuchał wieści o dalekim, pełnym cudów i tajemnic Egipcie, marzył o oddalonych wyspach w słońcu, godzinami patrzał po nocy nad morzem, jak wschodziły gwiazdy a w nieokreślonej dali połyskiwały światełka na trójrzędowcach. Skąd płynęły, nie wiadomo; ale to pewne, że z innych, dalekich, pewnie cudnych krain. Jakiś głód rzeczy nowych, innych, odmiennych, lepszych; jakaś żądza poznania i podniesienia się ponad pospolity świat.

Miałem, co prawda, trochę inne lektury i nie służyłem w konnicy, ale reszta – zwłaszcza opisywanych skłonności się zgadza, włącznie z zainteresowaniem (starożytnym już dzisiaj) Egiptem. Znajdziecie we mnie podobne wyrafinowanie i subtelność, słabość do sztuki, przejawiającą się nieco teatralnym sposobem bycia. Podobnie jak u Arystoklesa dziecięce marzycielstwo z czasem utemperowane logicznym rygoryzmem dyskusji zmieniło się w spekulację, rozedrgana egzaltacja rzeczami niewidzialnymi i wzniosłymi – w holistyczną, monistyczną i hierarchiczną wizję mechanizmów–zasad rządzących światem, także tym ludzkich dążeń, podbita nieco wyżej sakralnym tonem. Czy wreszcie to samo zmęczenie nieoptymalnymi realiami politycznymi, skutkujące stworzeniem własnego ideału, racjonalizującego je. Na dobrą sprawę, jeśli przyjrzeć się bliżej temu, jak Platon postrzegał ustrój państw, a mianowicie jako emanację odpowiednich charakterów:

Czy myślisz, że ustroje powstają skądś tam, z jakiegoś drzewa, czy z kamienia, a nie z obyczajów tych ludzi, którzy są w państwach? (…) Jeżeli jest pięć rodzajów państw, to i pięć będzie rodzajów struktury duchowej ludzi prywatnych.

„Państwo”, Księga ósma, 544 B, s. 252 Wydawnictwo ANTYK, Kęty, 2003

bądź przyjąć jedną z interpretacji, mówiącą że „Państwo” de facto jest jedynie moralitetem odnoszącym się wyłącznie do człowieka i jego wewnętrznego ustroju (moralnego), zestawiwszy to z moimi pracami, zauważymy uderzające podobieństwo – z tą różnicą, że ja postuluję faktyczną możliwość uzewnętrzniania tej „struktury duchowej ludzi prywatnych” poprzez nadanie im suwerenności, która wpłynie dalej na pełniejszą realizację wszelakich potencjalnych bytów i relacji między nimi, jakie wyniknąć mogą, gdy da się [ludziom] całkowicie wolną rękę w obrębie ich własności. Mimo odmiennego charakteru państwowości wtedy i dziś, historia w jakimś stopniu zatoczyła jednak koło.

Tajemnica teorii form

No i ta platońska teoria form… Zdradzić Wam jej sekret? Tajemnicę długowieczności graniczącej z nieśmiertelnością? Wyjaśnić, z jakich powodów ludzie do dziś są jej gotowi bronić, pomimo istnienia kontrargumentów w rodzaju „trzeciego człowieka”?

Zajmował go Sokrates zrazu jako znakomity motyw artystyczny, jako pyszna figura charakterystyczna, od której trudno było oczy odwrócić, jako nadzwyczajny aranżer szczególnych sytuacji w rozmowach; obaj mieli artystyczną żyłkę, obaj się dusili w mieszczańskiej atmosferze Aten; tylko gdy młody, subtelny Platon stał wobec tego środowiska ze wstrętem i obawą marzyciela wobec ordynarnej rzeczywistości — Sokrates, wychowany w tłumie, nie brzydził się i nie obawiał walki wręcz z jego najtęższymi wodzami, i wychodził zawsze zwycięsko.

Jakże go po kosmatych rękach całować musiał biały Platon po takiej nadzwyczajnej rozmowie z tępym Eutyfronem o pobożności i jak mu smutne oczy błyszczeć musiały, kiedy trzeźwy inżynier Kallikles bronił wartości i zwycięstwa siły w walce o byt, a Sokrates mówił o moralnym tryumfie dusz bezbronnych a jasnych, chociażby padły nawet, złamane przemocą gawiedzi.

(…)

A kiedy godzinami rozmawiał Sokrates o dzielności, o pięknie, o miłości, rozkoszy, odwadze, kiedy pracowicie odrzucał jednostkowe odpowiedzi pytanych, bo szło nie o poszczególne przykłady, tylko o treść pojęcia ogólnego, kiedy się przechodziło szeregi przykładów z życia, odrzucało cechy nieistotne, a zbierało cechy wspólne, kiedy się w umysłach młodych ludzi z wolna formowała abstrakcja jasna i skończona jak kryształ, Platon czuł, że się przed nim jakiś nowy, upragniony świat otwiera. Zdawało mu się, że Sokrates mówi właśnie tak, jak on od dawna pragnął, żeby ktoś mówił. Tak jest! (…) To nie może być, żeby w świecie wszystko wciąż musiało ginąć, żeby żywiołem wszystkiego była brutalna walka, żeby z manowców myśli nie było innego wyjścia nad pięść czy też lisi spryt życiowy, żeby nauki eleatów o czymś, co naprawdę jest niezależne od ludzkiego widzimisię, miały być tylko fantazją. Oto Sokrates wychodzi z manowców: oto wciąż przytacza i odrzuca konkretne przykłady i odsłania w nich kolejno jakieś jedno wspólne znaczenie. Jakaż rozkosz była Platonowi słuchać tego i iść myślami śladem mistrza z zapartym tchem i świecącymi oczyma. Zdawało mu się, że już gdzieś, kiedyś podobnie cudne chwile przeżywał. Chyba w innym, lepszym świecie — nie tu. „Wszelkie nabywanie wiedzy, to tylko przypomnienie tego, co dusza kiedyś w innym świecie oglądała.” Tak uczył później Platon, mistrz szkoły. Ale oto już się miał ku końcowi dialog, już prawie cała i skończona abstrakcja świeciła odsłonięta spod nawału marnych, mamiących i niejasnych konkretów, już wiedzieli towarzysze rozmowy, co to jest ,,piękno samo”, a nie ta lub owa rzecz piękna; Platon nie wiedział, Platon je widział prawie, prawie dotykał, czuł, że ono jest, bardziej jest, niż zmysłowe przedmioty znikome.

Czuł, że przebywa w lepszym, wyższym, wiecznym, oderwanym świecie, że prawie obcuje z bytami wiecznymi, ogólnymi, nie dającymi się uchwycić ręką ani potrącić oczyma śmiertelnymi. Jak towarzysze jego widzieli i pamiętali tylko zmysłowe przedmioty podczas rozmów potocznych, tak on, kiedy Sokrates modelował definicje, czuł, że widzi prawie oczyma duszy jakieś przedmioty nadzmysłowe, ponazywane imionami ogólnymi, unoszące się niby duchy czyste nad ziemią.

Ideami je nazwał później, kiedy przetopił te chwile nastrojów na teorię nie zawsze jasną i nie zawsze konsekwentną. A nie była „nauka” o ideach dość jasna, bo mu nie wyszła ta koncepcja poetycka ze spokojnych dumań nad pergaminowymi zwojami, tylko mu wykwitła z dreszczów zachwytu i blasku oczu rozwartych, i z chwil, w których nie czuł, gdzie jest, i słów mu brakło w zaciśniętej krtani.

Teraz Sokratesa kochał jak dziecko i czcił go, jak się bohaterów czci. Nie wierzył może nawet później chwilami, żeby Sokrates mógł był idej nie oglądać, skoro mu je sam odsłonił; kiedy stary milczał na jego zachwyty, on był przekonany, że Sokrates mówić tylko nie chce. Jemu się przecież niekiedy to narzucać musiało, że Sokrates z ideami obcował.

Większość z pewnością powie, iż zapewne chodzi o tę wieczność, dającą możliwość zakotwiczenia dla nieśmiertelności, dla nauki o duszach, stawiając na ewentualny spirytualizm obrońców teorii form, w nim doszukując się głównego ich interesu. I pewnie jacyś spośród nich faktycznie takim się kierują, powiedzmy fanatyczni katolicy, którzy bronią Platona o tyle, o ile jest im to potrzebne do obrony swej własnej wiary, która z niego czerpie. Ale to nie jest jakaś dominująca i specjalnie ważna grupa.

To może chodzi o warstwę estetyczną? Ludzie bronią teorii form, bo im się podoba. Uznają ją za tak piękną, elegancką czy dającą to uniesienie, opisywane przez Witwickiego, że nieistotne stają się nawet jej kluczowe niedostatki i dzisiejsza niewielka wartość poznawcza. Mimo upływu ponad dwóch tysięcy i trzystu lat z kawałkiem jest po prostu wspaniałym przedmiotem estetycznym i jako taki nie może być mieszana z błotem. Gdy już jest, podnosi się larum. Ale znowu, ilu ludzi decydowałoby się na jej obronę z takiego powodu? „Wszyscy!” zakrzykniecie. „Głupio jest im z tego powodu nawet we własnym gronie, więc skurwiele się maskują i nigdy nie przyznają, że trzymają się memu wymyślony przez jakiegoś Ateńczyka w starożytności, narażając na ośmieszenie, tylko dlatego że im się podoba.” Nie. Samą estetyką tego fenomenu też nie wyjaśnicie.

Pomogę Wam. Sam rozwikłałem tę zagadkę dość niedawno, a mianowicie gdy ponownie przeczytałem dwa ostatnie akapity swego komentarza, pozostawionego u Smootnego oraz jego odpowiedź i zestawiłem je z filmikiem pod własną notką o Spencerze. Przy charakterystyce jednej z jungowskich funkcji poznawczych, introwertycznej intuicji (Ni), słyszymy coś takiego:

When you’re explaining something to INFJ or when they’re trying to learn about something, they’re gonna have this inclination to push away all the details of what you’re saying or what they’re learning about and really dive in to the core ideas about something, the core meaning. What is really all about. So, in their topics of interest they’re gonna want to dive deeply into them, in order to extract that core idea, that meaning.

Teraz powinniście już dostrzegać dokąd zmierzam. Pomijając pewną niezgrabność jaką powoduje angielskie ”idea” ze swym platońskim rodowodem odnoszącym się do tego, czego pochodzenie chcę dopiero wyjaśnić, należałoby zapytać: czym są te szczegóły odrzucane przez INFJ i czym jest to rdzeniowe znaczenie, sedno rzeczy? Otóż sądzę, że gdybyście zebrali młodych, niewyrobionych jeszcze filozoficznie reprezentantów tego typu osobowości, zapytali ich „Co to znaczy »mieć wiedzę o przedmiocie?«”, przygotowali kilka odpowiedzi do wyboru, a wśród nich, jakąś sugerującą znajomość jego cech konstytutywnych (np.: „Mieć wiedzę o przedmiocie, to znać jego własności, dzięki którym utrzymuje swoją tożsamość (pozostaje sobą), a których zmiana poskutkowałaby jej utratą.”), po czym kazali wybrać, ich zdaniem najbardziej adekwatną, to właśnie taka cieszyłaby się największym uznaniem i byłaby im intuicyjnie najbliższa.

Dodawanie, bez względu na to, czy sumujesz 2 z 2 czy 3 z 5, przejawia te same właściwości. Jeśli je znasz, rozpoznasz to działanie bez względu na kontekst dodawanych liczb. Bez trudu odróżnisz też je od odejmowania – na przykład po tym, że jedno jest przemienne, a drugie nie. Znaczy, przemienność lub jej brak jest potrzebna, aby coś pozostało tym, czym jest. Za pomocą zmian kontekstu w jakim znajduje się przedmiot, można natomiast uchwycić najbardziej stałe i niewrażliwe na te zmiany, elementy – to właśnie one stanowią o sednie, istocie rzeczy.

Oczywiście, każdy z nich doszedłby prędzej czy później, do wniosku, iż sporym ułatwieniem w szukaniu tychże cech, jest istnienie wielu egzemplarzy czegoś określanego tym samym mianem. Wystarczy zastanowić się nad ich częścią wspólną, abstrahując od różnic, a dzięki temu zyskujemy bardzo podstawowe konstytutywne każdego z tych przedmiotów, i to hurtowo. A przy okazji powszechniki, stanowiące w największej mierze, najtwardszą, najbardziej centralną część sedna, istoty danej rzeczy. Jesteśmy w domu?

Zdajecie sobie już sprawę, z tego na czym polega faktyczna niesamowitość teorii form? Nie na tym, że w pewnym momencie stanowiła jakąś odpowiedź na problemy postawione przez poprzedników, takie jak problem tożsamości, zmiany czy relacji między bytem a pozorem, z którą nie radziła sobie teoria Parmenidesa. Ale na tym, że Platon tworząc ją, uwiecznił zarówno w swej ontologii, jak i kosmologii tak naprawdę nic innego, jak swoją dominującą funkcję poznawczą. Stworzył w nich nieśmiertelny autoportret swego sposobu myślenia. Był człowiekiem ze skłonnością do nieustannego szukania istot rzeczy (językiem fenomenologii – widzenia istotnościowego), a tę prawdę o sobie odniósł do świata i jego budowy. I to jest całkowicie oczywiste, jeśli się nad tym zastanowicie. Skoro to głównie w ten sposób poznawał świat i odnosił w tym sukcesy (począwszy od skutecznego odróżniania od siebie przedmiotów, na działaniach matematycznych skończywszy), jasne było dla niego, że struktura świata musi być kompatybilna z tym sposobem poznania. I na jakimś poziomie nawet jemu podobna. Epistemologia zawsze pociąga za sobą jakąś ontologię. Opis sposobu poznania determinuje charakter poznawanych przedmiotów. Człowiek poznający świat poprzez poszukiwania i zestawienia istot rzeczy, ostatecznie uznał, iż wszystko w nim jest efektem ich odbicia, uczestnictwa w nich.

Mówi to Wam inny człowiek poznający świat w dokładnie ten sam sposób. Taka jest istota genezy teorii form. [śmiech]

Ten swoisty, odciśnięty, metafizyczny autoportret Arystoklesa przetrwał do dziś. Jest jak wampir, którego nie powalą kolejne drewniane kołki, wbijane w jego serce. Nie dlatego, że daje nadzieję na życie wieczne. Ani dlatego, że jest ładny czy elegancki. A z tej przyczyny: nie stanowi on tylko i wyłącznie portretu samego Platona, ale też wszystkich ludzi mu podobnych, których cechuje ta sama inklinacja do rozumowego ujmowania rzeczy, definiowania, opisywania ich budowy. Wyławiania z nich jakichś wewnętrznych jakości, uznawania je za kolejne przedmioty i poddawania ich temu samemu oglądowi. Gdy tacy ludzie po raz pierwszy stykają się z platońską filozofią, odnajdują świat, podporządkowany ich najbardziej naturalnemu sposobowi postrzegania go. Świat zbudowany tym sposobem postrzegania. I odnajdują w tej filozofii część siebie, siebie dosłownie i w przenośni. Dla żartu wtrącę – istotniejszą część siebie. [śmiech] Bardzo często mamy wtedy do czynienia z tym, co tak udanie oddał Witwicki, w przytoczonym wstępie – z uczuciem posiadania czegoś niewyrażalnego na końcu języka, co w końcu zostaje ujarzmione i objawione. Ten przez niego opisany zachwyt, jakiego doznał młody Ateńczyk, przeżywało następnie wielu jego czytelników. Ostatecznie jednak był to zawsze zachwyt ich swojością.

Jakże to cudownie introwertyczne i narcystyczne zarazem!

Twórczość filozoficzna emanacją charakteru jej twórcy

Motywacja wszechczasowego frontu obrony Platona powinna stać się dla Was oczywista. Sprawa nie tyczy jakichś nadziei na przyszłość pozagrobową, ani też upodobań estetycznych, a czegoś znacznie bardziej osobistego – czegoś czego, w odróżnieniu od tamtych spraw, nie można zmienić i zastąpić czymś innym – przynajmniej nie bez szkody dla siebie samego. Dlatego też walka ta jest zacięta i nieskończona, a stawka – bardzo wysoka. Tutaj dochodzimy do nieco przygnębiającego wniosku, że w sporej części nasze filozoficzne sympatie i preferencje determinowane są naszymi osobowościami. Niektórzy nigdy nie będą dobrymi materialistami, przekonującymi empirykami, sprawnymi apriorystami. A stąd, niedostępne będą dla nich pewne perspektywy, otwarte dla innych. I vice versa.

Osobiście jestem naprawdę beznadziejnym sensualistą, nigdy nie miałem zaufania do swoich bezpośrednich wrażeń zmysłowych, mój daltonizm zresztą w zdobyciu tegoż na pewno nie pomógł. Dlatego też prezentuję zupełnie odmienny stosunek do obserwacji niż inni ludzie. Co nie tyle uświadomiła, ale raczej zachęciła do otwartego przyznania wspomniana wyżej rozmowa na blogu mego imiennika.

Sympatie i preferencje jednak pozostają. Kto odnalazł się u Platona, ten z pewnością znajdzie i za najbliższych sobie filozofów uzna: Plotyna i resztę neoplatończyków, średniowiecznych realistów pojęciowych, następnie długo, długo nic, potem ciutkę Hegla i resztę niemieckich idealistów: Fichtego, Schellinga, Schopenhauera, następnie Meinonga z jego teorią przedmiotu (hah, mój wieloletni faworyt) czy wreszcie fenomenologów z Husserlem i Ingardenem na czele (analiza eidetyczna, oto co lubimy, nieprawdaż? fuck yeah!), a na Davidzie Lewisie kończąc.

Teza na dziś: wielość stanowisk filozoficznych w znacznej mierze wynika z indywidualnego sposobu postrzegania świata, spór między nimi jest w zasadzie sporem między samymi ludzkimi charakterami i ich poznawczymi preferencjami. Grzęźniemy w quasi-polilogizmie. Ale nie jest tak źle, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. W końcu jakiś wkład w filozofię mają wszystkie stanowiska – każde może zostać użyte jako nawóz dla nauki, tak było z platońskimi ideami w przypadku elektryczności, immaterializm Berkeleya znaleźć możemy wśród kwantów w mikroświecie, atomizm materialisty, Demokryta też się zresztą przydał.

Gdybym miał okazję dziś pogadać z Platonem, za ten fragment o dążeniu wyłącznie do tego, czego się nie ma, zaprosiłbym go do wiedeńskiego Figlmüllera na ich delikatnego sznycla z kartoflaną sałatką, bo miał zadatki żeby zostać prawdziwym (proto)austriakiem. Ale spieprzył sprawę po całości i pozostał bufoniastym Ateńczykiem. Przez którego jestem dziś narażony na wycieki pamięci w programach pisanych w Javie i czytanie Kardaszewskiego, który prezentuje dokładnie tę samą arystokratyczną butę wobec świata działań zwykłych ludzi, tak samo jest przekonany, że to jego wrażeniom estetyczno-moralnym należy podporządkowywać świat, który ma tę samą potrzebę uczestniczenia w sferze rzeczy szlachetniejszych i wyższych niż te, które oferuje szara codzienność. Dziwnym jednak trafem, ta potrzeba specyficznej duchowości jest w stanie zadowolić się czymś tak żenującym jak prymitywna statolatria, zwłaszcza w wydaniu narodowosocjalistycznym. No ale widocznie istnieje szlachetność i zbastardyzowana szlachetność…

Doktorowi Kardaszewskiemu serdecznie współczuję i życzę, aby znalazł wreszcie taki sposób wykorzystania swoich naturalnych talentów, który rzeczywiście przysłuży się jego lokalnemu otoczeniu i dla odmiany je nimi wzbogaci, co przyniesie mu społeczny szacunek, którego tak pragnie, a którego z pewnością nie zdobędzie, postępując jak do tej pory. Naprawdę, większą przyjemność sprawiają ludzie, którzy cenią nas z miłości, a nie dlatego, że trzymamy nad nimi bat i nachalnie pozujemy na ich wzory i wychowawców. A tym bardziej diagnozujących ich psychiatrów.

Tak więc Arystoklesie, ode mnie masz tego sznycla, a pod stołem solidnego kopniaka w łydkę i karnego kutasa za chujowe eksperymenty na Sycylii oraz kardaszewski stosunek do handlu i biznesu.

Wersja offline – PDF

Hmm. Ilustracją muzyczną tego tematu może być tylko jeden utwór.