Rzecz o stratnej kompresji historii

Najwyższa pora na kolejny wpis spłodzony gdzieś między snem a jawą.

Every great magic trick consists of three parts or acts. The first part is called »The Pledge« . The magician shows you something ordinary: a deck of cards, a bird or a man. He shows you this object. Perhaps he asks you to inspect it to see if it is indeed real, unaltered, normal. But of course…it probably isn’t. The second act is called »The Turn«. The magician takes the ordinary something and makes it do something extraordinary. Now you’re looking for the secret… but you won’t find it, because of course you’re not really looking. You don’t really want to know. You want to be fooled. But you wouldn’t clap yet. Because making something disappear isn’t enough; you have to bring it back. That’s why every magic trick has a third act, the hardest part, the part we call »The Prestige«.

Narracja otwierająca nolanowski „Prestiż”

I. Obietnica.

Kompresja bezstratna (ang. lossless compression) – ogólna nazwa metod kompresji informacji do postaci zawierającej zmniejszoną liczbę bitów, pod warunkiem że metoda ta gwarantuje możliwość odtworzenia informacji z postaci skompresowanej do identycznej postaci pierwotnej.

Wikipedia

Zaczęło się niepozornie. W ramach porządkowania pokoju, zagraconego stertą nośników, składających się na moją kolekcję audio, uzupełnioną niedawnymi zakupami, postanowiłem jak to na człowieka leniwego, zadać sobie trochę pracy. Lenistwo w tym wypadku sprowadza się do niechęci żonglowania płytami. Autentycznie nie lubię nimi manipulować; wyjmować z pudełek, uważać by nic im się nie stało, czyścić i ogólnie rzecz biorąc, przejmować się podtrzymywaniem ich istnienia w dobrej formie. Między innymi z powodu tej niechęci wyrobiłem sobie zwyczaj zgrywania treści z nośników mniej na te bardziej pojemne (według odpowiedniego klucza) i następnie odkładania tych pierwszych, odpowiednio zabezpieczonych w jakieś miejsce, w którym nie będą przez nikogo i nic niepokojone, być może nawet do końca ludzkiej cywilizacji. Kiedy moja kolekcja się rozrasta, bądź gdy kupię reedycję albumu, którego miks spodoba mi się bardziej, dokonuję aktualizacji i wypalam nową płytę. Właśnie podczas jednej z takich rytualnych archiwizacji jakoś tak zamyśliłem się nad formatem FLAC.

Skupiłem się na jego głównym atucie — bezstratności. Czyniąc z niej centralny punkt, następnie zaś odnosząc do swoich działań i wartościowań (takich jak już samo uznanie jej za atut), z łatwością odkryłem, iż nawet na poziomie świata materialnego te zmagania z rzeczami i walka o zachowanie ich w niezmiennej, nominalnej formie, zmierzają właśnie ku temu punktowi.* Nie tylko zresztą w świecie fizycznym. Z dużą dozą prawdopodobieństwa, także moje intelektualne sympatie czy preferowane metody poznania podporządkowują się właśnie dążeniu do wychwytywania właściwości, ostatecznie też składania z nich modelu tożsamości intencjonalnego przedmiotu, czyli wspomnianej bezstratności, właśnie w odniesieniu do niego. Być może moje zamiłowanie do spekulacji, rozstrzygania problemów opartego o analizę jakichś koniecznych relacji między ustalonymi, nieruchomymi koncepcjami, swoje źródło znajduje w dokładnie tym samym punkcie? Temu, co się zmienia, nie można do końca zaufać.

Gdzie jednak szukać początku wykształcenia takiego stosunku wobec tożsamości i zmiany? Czy miało to miejsce we wczesnym dzieciństwie? Związało się ze zużyciem pierwszego, ukochanego pluszaka, takimże przykrym spostrzeżeniem na temat przemijania, wobec którego należało znaleźć sposób sprzeciwu? Chociażby poprzez częściowe opuszczenie świata namacalnego, narażonego na nie w największym stopniu, ograniczenia kontaktu z nim do pośredniego, przez sprawdzone i pewne, niezmienne esencje? Doprawdy, tego nie wiem i raczej do bezpośredniej przyczyny wytworzenia się owego nastawienia nie uda mi się dotrzeć. Podobnie zresztą jak ostatecznie udowodnić, że wszelakie stanowiska rozstrzygające o nadrzędności Bytu nad Pozorem, ten pierwszy lokujący w świecie przedmiotów inteligibilnych, drugi — bezpośrednich postrzeżeń, doznań, wrażeń i wreszcie zjawisk, stanowią następstwo, jednocześnie zaś świadectwo przyjęcia takiej, a nie innej strategii stawiania oporu wobec spraw wymykających się spod naszej kontroli, przyjętej w wyniku wcześnie przeżytego, silnego poczucia straty. Zdaję sobie natomiast sprawę z szeroko niosącego się echa tego stosunku, odbijającego i odzywającego się gdzieniegdzie w moim życiu.

Oczywiście, rysowałbym autokarykaturę nie wprowadzając następującego zastrzeżenia: nie staram się unikać za wszelką cenę uczucia straty. Nie, stanowi ona po prostu najsilniejszy bodziec, na jaki odpowiadam. Na nią jestem w największym stopniu uwrażliwiony. To właśnie ona jest w stanie najdoskonalej mnie poruszyć, zarówno w sferze estetyki, jak i etyki. Zdarza mi się więc nie tylko jej nie unikać, ale wręcz nią sycić. Dążyć do niej. Sztukę umiejętnie wykorzystującą jej motyw, jeśli w ogóle nie całkowicie na niej opartą, cenię zdecydowanie najwyżej, tym bardziej gdy jest w stanie zaoferować w finale potężne katharsis. Wobec straty i jej pochodnych: cierpienia, desperacji, rezygnacji, zwątpienia i wszelkich innych form negacji nie jestem bezradny, one wszakże otwierają przede mną możliwość działania; stanowią problem do rozwiązania, zmuszają do aktywności. Wobec spełnienia i szczęścia staję się bezradny: skłaniają do bierności, nie mogą stanowić żadnej bariery do przezwyciężenia, nudzą mnie i pozostawiają bezczynnym. Strata zdaje się pełnić rolę głównej porządkującej moje życie, stanowi w nim odpowiednik północnego kierunku w kartografii. To wedle niej orientuję hierarchię wartości, dzieląc sprawy wedle stopnia dopuszczalnej podatności na nią. Najmniej istotne są najłatwiejsze do poświęcenia. Nie jestem pesymistą, jednakże potrzebuję pesymizmu jako solidnej bazy do działania, punktu startu dla sprzeciwu wobec beznadziei.

Wśród ludzi szczęśliwych, na dłuższą metę, czuję się niekompetentny, nie na miejscu, zbędny. Sądzę, że nie bez przyczyny zwrot: „i żyli długo i szczęśliwie” zamyka baśnie, a nie je otwiera. Po „szczęśliwie” nie ma już w nich miejsca dla czegokolwiek godnego uwagi, stanowi definitywny koniec opowieści. Spełnionym z całą pewnością warto umierać, niekoniecznie jednak żyć.

II. Zwrot.

Kompresja stratna — metoda zmniejszania liczby bitów potrzebnych do wyrażenia danej informacji, które nie dają gwarancji, że odtworzona informacja będzie identyczna z oryginałem. Dla niektórych danych algorytm kompresji stratnej może odtworzyć informację w sposób identyczny.

Kompresja stratna jest możliwa ze względu na sposób działania ludzkich zmysłów, tj. wyższą wartość pewnych części danych nad innymi. Algorytmy kompresji stratnej zazwyczaj posługują się modelami psychoakustycznymi, psychowizualnymi itd., aby odrzucić najmniej istotne dane o dźwięku, obrazie, pozostawiając dane o wyższej wartości dla rozpoznawania tej informacji (akustycznej, wizualnej) przez zmysły. Ilość odrzucanych danych jest zazwyczaj określana przez stopień kompresji.

Zwykle kompresję stratną stosuje się do:

– obrazków

– dźwięków

– ruchomych obrazów, np. w filmie

Też Wikipedia

Większość z moich dziwactw, tudzież natręctw — często wymagających misternego zaangażowania, włączając w to wspomniane cykliczne archiwizacje, opiera się więc na imperatywie zachowywania najcenniejszych przedmiotów w niezmiennym, opierającym się wszelkim czynnikom zewnętrznym, stanie. Jeśli jest to niemożliwe, przynajmniej najwierniejszym. To ciężka walka o ocalenie tego, co ocalić się da. FLAC to jeden z nielicznych przypadków kompletnego tryumfu w tej dziedzinie. Przy pomocy tego kodeka, można przekształcić jeden przedmiot w inny, mniejszy, nie roniąc z niego ni krztyny tego, czym jest.** To niejako zdefiniowany ideał, a takie są nam dane jedynie w środowiskach zakładających ich bezpośrednią obecność i możliwość realizacji — w tym przypadku w technice. Już poza jej obrębami, najczęściej musimy liczyć się z ich nieobecnością, pełnieniem tylko i wyłącznie roli normatywnej i co za tym idzie, niemożliwością ich urzeczywistnienia, nieuchronną stratą.

Człowiek już organicznie, na codzień, nawet w najistotniejszych dla siebie, sprawach zmuszony jest do stosowania kompresji stratnej. Kompresji, bo nie jest istotą ukierunkowaną na zbieranie i zachowywanie informacji — dziedzictwo przeszłości służy mu głównie jako zasób przydatny do realizacji spodziewanych, pragmatycznych celów przyszłości. Stratnej, bo ludzka pamięć jest zawodna, selektywna, podatna na zewnętrzną i wewnętrzną manipulację, nietrwała. Zapominamy, zachowujemy tylko to, co ważne bądź nietypowe, tudzież w inny sposób charakterystyczne, przede wszystkim zaś wyłącznie to, co chcemy zapamiętać.

Kiedy przypominam sobie zainteresowania mojego dzieciństwa, jednym ze sztandarowych była historia. W międzyczasie zdążyłem się już na nią parokrotnie obrazić, nie mogę jednak zaprzeczyć, że gdybyście mieli okazję spotkać mnie jakieś dwie dekady temu, najprawdopodobniej znaleźlibyście, starającego się nakłonić otoczenie do podjęcia swego rodzaju historycznych misteriów — zabawy w odtwarzanie dawnych realiów, osadzonej w okolicach jakiegoś przełomowego wydarzenia. Niekoniecznie widzącego się w roli pierwszoplanowych bohaterów, często przehandlowującego swą pozycję, w zamian za samą możliwość zabawy w wybranym przez siebie świecie przedstawionym. Innymi słowy, w moim dzieciństwie mogliście mnie spotkać jako: jednego z wznoszących świątynię Amona w Karnaku, ścigającego w rydwanie zbiegających z Egiptu Żydów, ginącego na polu bitwy pod Hastings wiarołomnego Harolda II, gromiącego Francuzów pod Crécy anonimowego angielskiego łucznika, czy Champolliona odczytującego hieroglify. Dzisiaj nazywa się to fachowo „rekonstrukcją historyczną”, dla mnie wtedy było po prostu codziennością. Co jednak istotne, zawsze pojawiał się ten krytyczny głos, powątpiewający w wierność naszego odtwórstwa, nie tyle wymierzonego w samą zabawę i moje ustępstwa na rzecz kolegów chcących interpretować odgrywane postaci po swojemu (czasem znacznie odbiegając od „oficjalnej wersji wydarzeń”), co raczej niedostateczność przekazów, z jakich można było wnioskować: kim ci ludzie w istocie byli? Jacy byli? Co sprawiło, że podjęli takie decyzje? Co motywowało ich do takiego, a nie innego zachowania? W książkach nie było didaskaliów, podpowiadających jak kogo odgrywać, bazowaliśmy więc na wyobraźni, a w jeszcze większej mierze: archetypach opartych na pełnionej przez nią funkcji. Niestety. Czymś trzeba było zapełnić pustkę.***

Oczywiście, moglibyście powiedzieć: „trzeba Ci było, szczylu, biografie czytać”. Ale na Matkę Boską Goddamnitańską, stanowczo oponuję! To, że byłem z lekka nerdowatym dzieckiem, nie znaczyło wcale, iż zamierzałem przestać być dzieckiem w ogóle! Tak czy owak, nie spędziłbym (całego) dzieciństwa w bibliotekach, historia miała szczęście oraz ogromny zaszczyt, że mogła stać się inspiracją dla moich podwórkowych wyczynów i właśnie tak należy to rozpatrywać. Bo mogłem sobie nabijać sińce, zdzierać kolana i wybijać mleczaki ze stukroć razów mniej edukacyjnych powodów. Poza tym, biografie nie rozwiązują wszystkich problemów — bo albo ich nie ma o tych postaciach, które mnie interesowały, albo gdy ich autorzy chcą stąpać twardo po ziemi, opierając się jedynie na źródłach, są suchym opisem działań, bez psychologicznych odniesień, którymi można byłoby tamte wyjaśnić, bądź też są w dużej mierze niepewną fikcją, interpretacją danej postaci tworzoną przez autora, często bez uzasadnienia skąd ten wnosi o tym, co pisze. Generalnie zatem, historia wskazuje nam często dowody istnienia pewnych ludzi i ich dokonań, jednak o nich samych mówi naprawdę niewiele. Co dla mnie, wtedy dziesięciolatka było wyjątkowo irytujące. Na szczęście państwowa edukacja zabiła we mnie te pokłady naturalnej ciekawości, także w dziedzinie historii, zapał do radosnych personifikacji obróciła w niwecz i na tym poprzestańmy.

Temu, że historia pełna jest dziur, nawet w przypadku postaci o których coś mówi, temu nie powinniśmy się temu dziwić. By przestać, wystarczy rzucić okiem na naszą teraźniejszość. Czy potrafimy opisywać spotkanych przez siebie, zupełnie współczesnych nam ludzi? Nawet tych, wśród których żyjemy przez lata? Najbliższych, z którymi dzielimy życie? Czy potrafimy opowiadać o nich ludziom ich znających, znajdując sposób, aby chociaż trochę im ich przybliżyć? Czy znamy aspiracje swoich bliskich i ich powody? A czy chociaż staramy się to robić wobec samych siebie? Wykrystalizować chociaż parę motywów przewodnich swojego życia, wokół których zdaje się nam ono kluczyć?

Cobb: I can’t stay with her anymore because she doesn’t exist.
Mal: I’m the only thing you do believe in anymore.
Cobb: I wish. I wish more than anything. But I can’t imagine you with all your complexity, all you perfection, all your imperfection. Look at you. You are just a shade of my real wife. You’re the best I can do; but I’m sorry, you are just not good enough.

Na większość tych pytań, globalnie rzecz biorąc, odpowiedź brzmi: nie. Nie, niczego takiego nie robimy. Nawet zwyczaje pogrzebowe mamy dziś niemalże całkowicie anonimizujące zmarłych. Widzieliście jeden pogrzeb — widzieliście wszystkie. One nie są przykre, przynajmniej dla mnie, z tego powodu, że panuje na nich przygnębiająca atmosfera, że obecni tam są ludzie, którzy cierpią z powodu straty i ich emocje na nas w określony sposób oddziałują, a dlatego, że najlepsza ze wszystkich okazji, by podsumować czyjś żywot, w którym nie będzie dopisany już żaden rozdział, najmniejszy nawet epizod — by właśnie wtedy, gdy zbierają się wszystkie najważniejsze osoby, dla których zmarły coś znaczył, nie robi się absolutnie niczego, aby publicznie podsumować jego obecność, wkład i dążenia, czy nawet same zamiary, oczekiwania wobec świata lub samego siebie, które jakoś przecież przejawiał, nim opuścił ostatecznie nasz padół łez. Nie przedstawia się jego osobistego stosunku do życia, nie oddaje mu należnego honoru za element piękna i dobra jaki ze sobą przyniósł, którym mogliśmy się nacieszyć, nie robi absolutnie niczego, by utrwalić pamięć o nim, chociaż formalnie rzecz rozważając, głównie temu te uroczystości mają służyć. Trumna nie bez przyczyny zajmuje przecież eksponowane miejsce. Tymczasem sam zmarły, w ramach takiego dysonansu poznawczego, pomijany jest niemal całkowicie, sprowadzony zostaje do jakiegoś absolutnego ogółu i wykorzystuje się go jako pretekst do przypomnienia innym ich własnej śmiertelności oraz doktryny religii na temat śmierci i tego co po niej.

Później mamy stypę, która w polskich realiach jest wyjątkowo podłą imprezą, chociaż niekoniecznie przecież taką być musi. Bo podła jest znowu sama praktyka bezczelnej wyżerki na koszt rodziny bez jakiegokolwiek, najmniejszego nawet listka figowego. I znowuż, sprowadza się ona do utracenia okazji wspomnienia zmarłego. A przecież mogłaby przerodzić się w coś innego: być ucztą na jego cześć, w której warunkiem uczestnictwa byłoby wygłoszenie upamiętniającej go mowy, opowiedzenie o swojej znajomości ze zmarłym, o tym co mu się zawdzięcza. Nie miałoby to więcej sensu, także dla rodziny?

No i wreszcie cykliczne święto zmarłych, czyli Zaduszki czy w ogóle cały, katolicki początek listopada. Ludzie w ramach rytuału jeżdżą na groby, często sami do nich trafiają, zabijając się po drodze w wypadkach komunikacyjnych, najczęściej jednak są to po prostu spotkania, w których spotykają się z dalszą, zamiejscową rodziną i tu także kwestia zmarłych traktowana jest po macoszemu, o ile w ogóle.

I tak też pamięć o ludziach z biegiem lat zamiera. Nie potrafi się nic o nich powiedzieć, nie przekazuje się informacji dalej. W ramach eksperymentu, spróbujcie sobie przedstawić w miarę spójny i kompletny obraz Waszych pradziadków. Potrafilibyście powiedzieć co ich charakteryzowało? Wymienić chociaż parę cech ich wyróżniających, czyniących ich w opowieści kimś więcej niż tylko funkcją bycia czyimiś w łańcuchu przyczyn i skutków, rodzicami i dziećmi, dzięki którym także i Wy ostatecznie znaleźliście się na świecie? Ja nie potrafię. Tak jak zresztą nie potrafiłem skłonić swoich rodziców, do wytworzenia takiego obrazu ich dziadków. Nie ma się zatem dziwić lukom w historii, skoro i na krótszych dystansach, także pod względem genetycznym i emocjonalnym, informacje ulegają unicestwieniu.

III. Prestiż.

Reflektując się nad swym dzieciństwem, wyjaśniłem sobie najwcześniejszą z moich historycznych fascynacji. Zamiłowanie do cywilizacji Starożytnego Egiptu. Do czegoś, co najtrafniej określić można, dzisiaj tak często nadużywanym epitetem — cywilizacji śmierci. Świata, z którego wydawać by się mogło, nie pozostało nic organicznego, wznoszonego z budulca innego niż kamień. Nie przetrwały pałace, nie przetrwały proste domostwa, świątynie i grobowce natomiast stoją po dziś dzień. A jednak ten kamień zdołał zachować pamięć, cywilizacja śmierci natomiast doskonale przekazała informacje o życiu jakie w niej tętniło. Życiu codziennym, o jego rozrywkach, sztuce, ale też pracy i jej organizacji, handlu czy cenach. Bogusław Kwiatkowski we wstępie swego Pocztu faraonów ujął rzecz następująco:

Kamień nauczył również Egipcjan, że na świecie tak naprawdę nie wszystko przemija i istnieją rzeczy, które zdaje się, trwają wiecznie i są niezniszczalne. […] To dzięki kamieniowi poznajemy imiona i dzieła całych pokoleń egipskich władców oraz wnikamy w dzieje państwa i narodu. Narodu, o którym Herodot, podróżujący po Egipcie w połowie V wieku p.n.e., pisał, że »bardziej niż jakikolwiek inny naród kultywuje pamięć przeszłości i lepiej zna historię«.

Od jego czasów, nie pojawiła się żadna kultura, która byłaby w stanie go pod tym względem przebić. Egipt zatem leżał w pobliżu atrakcyjnego dla mnie krańca spektrum, od którego nasza epoka coraz to bardziej odbiega. Jego mieszkańcy starali się podobnie jak ja, zachować jak najwięcej. Nawet pylony ich świątyń, poza oczywistą funkcją sakralną, stanowią w znacznej części kroniki, uwieczniające kluczowe wydarzenia. Konserwująca tym bardziej, wiara w życie po śmierci, będące kontynuacją tego obecnego, do którego należy się przygotować, czyniąc odpowiednie zapasy i zabierając ze sobą potrzebne do utrzymania swego stylu życia przedmioty, opisując na ścianach grobowców, na czym dokładnie on polegał, tym bardziej wskazuje, że ci ludzie potrafili cieszyć się swoim życiem. I dlatego mieli co zachowywać.

My natomiast nie potrafimy celebrować śmierci, ale przez to nie jesteśmy również w stanie do końca podkreślić wartości życia, ani tym bardziej zachować jego osiągnięć. Tezy o końcu historii, o końcu wielkich systemów filozoficznych, o końcu wielkich narracji są niezmiernie lotne. Ludzie zdają się je podchwytywać i im ufać, uznając ich prawdziwość. Ich poparcie jednak wcale o tej nie świadczy. Nie jest żadnym performatywnym dowodem. Wskazuje jedynie na fakt utraty przez nich zdolności narracyjnych, bądź motywacji ich wykorzystywania, najpewniej zaś jednego i drugiego. O nieumiejętności spojrzenia na swój, bądź cudzy, żywot z dystansu, znalezieniu w nim klucza i uczynienia zeń sensownej opowieści, w której o coś chodzi i coś jednak jest w niej istotne, tym samym godne i warte uwiecznienia. Powszechne odmówienie sobie istotności i roli swego istnienia, musi ostatecznie przenieść się na upowszechnieniem takich tez na jakimś wyższym, ogólnym poziomie.

Tymczasem wcale nie trzeba się z takim stanem rzeczy godzić! Nie wszystko jest przecież stracone. Moją osobistą bazą do kontry wobec zastanej sytuacji, uczyniłem uczucie, o którym wspomniałem, kończąc „Lustro puchem obleczone” — nostalgię. To właśnie poprzez nią znajdziemy istotne dla siebie fragmenty przemijających ładów, to właśnie dzięki niej znajdziemy swoją odpowiedź na pytanie: „Co warto zachować?”, wykorzystamy to, co się nam jawi, jako swoistą sieć boi nawigacyjnych, dzięki którym będziemy w stanie wytyczyć i przedłużyć kurs jakim biegnie nasze życie, określając czego naprawdę potrzebujemy i gdzie chcemy zmierzać.

Kadr z „Nuovo Cinema Paradiso”. Toto przegląda swój, przechowany latami przez niedawno zmarłego przyjaciela, skarb.

To taki mój mały sposób na stworzenie świata, w jakim w leniwy poranek, każdy z nas, nie mając nic specjalnego do roboty, mógłby wybrać się do najbliższej świątyni na pogrzeb kogoś zupełnie nieznajomego, a po całej ceremonii byłby w stanie zorientować się, kim zmarły był, co zdołał do rzeczonego świata wnieść i dlaczego powinno być nam żal, że nie udało się poznać go za życia. Obecne zwyczaje zdają się sugerować, że wraz ze śmiercią człowieka, ani niczego nie tracimy, ani niczego nie zyskujemy. Bezczelnie ośmielam się z tym nie zgodzić.

Asteryskowisko:

* Cieszę się, że większość mojego życia przypada na cyfrowe czasy; gdybym miał kolekcję winyli pewnie nigdy bym ich nie słuchał, każde odtworzenie skutkowałoby świadomością degeneracji samego nośnika, więc i wpłynięcia na zapisaną na nim treść, utratę pierwowzoru! To byłaby udręka. Z drugiej strony, być może muzyka byłaby wtedy jeszcze ważniejsza?

** Pomijam w tym miejscu to, na co wpływu nie mam, czyli ograniczenia cyfrowego zapisu dźwięku z analogowego świata, arbitralnie wybierane przez innych, kompromisowe jego standardy, etc. Zdając sobie z tego wszystkiego sprawę, działam po prostu tak, by nie dopuścić do jeszcze dalej posuniętej degeneracji informacji tam, gdzie mam na to wpływ.

*** Uważni czytelnicy, zaznajomieni z moją twórczością, zapewne z łatwością znajdą obustronne powiązanie między rzeczonym ustępem, bądź nawet całym bieżącym tekstem a pewnym fragmentem „[…]suwerenności właściciela[…]”. Mianowicie, rozważając drabinę bytów fizycznych według skali ich wielkości, jakie jeszcze mogłyby uzyskać genezę antropiczną, wyczerpując ostatecznie zdolności twórcze człowieka i wspierającego go w tych wysiłkach ustroju politycznego, doszedłem do etapu produkcji wszechświatów. Aby jednak postulować obrót handlowy wszechświatami, należałoby podać przynajmniej jedną przyczynę, jeden motyw, dla którego ktoś chciałby je kupować. Oczywiście, mogłem wymyślić ich dziesiątki, jednak pierwszym jaki przyszedł mi do głowy i jaki zdecydowałem się z miejsca wybrać, była eksploracja historii, chęć poznania przeszłości i uczestnictwa w niej, wbrew intuicyjnemu poczuciu braku szansy na nie.

Tym samym, chociaż w symboliczny sposób, zaspokoiłem głód chłopca z przeszłości, jakim niegdyś byłem, który to nawet po, zdaniem jego towarzyszy, udanej zabawie, potrafił wrócić do domu niezadowolony, kwestionując stopień wierności swej rekonstrukcji. Który wciąż i wciąż wypatrywał kolejnych teoretycznych przeszkód, stojących mu na przeszkodzie osiągnięcia pożądanego high fidelity w tej dziedzinie. O dziwo, nigdy nie przyszły mu na myśl jego własne ograniczenia — na przykład fakt, że był tylko dzieckiem i jego koledzy też nimi byli. Niemniej jednak postanowiłem oddać mu taki pokłon za samą bezkompromisową postawę pełną perfekcjonizmu i pasji dążenia do czegoś więcej, łącząc jego zamiłowanie do historii z tymi późniejszymi: literaturą science fiction i filozofią, licząc po cichu, że w zamian za rozwiązanie jego dawnego problemu, podzieli się szczyptą swych przymiotów ducha, które u mnie nieco wyblakły i przydałaby się ich restauracja.

Wersja offline – PDF

Reklamy

Odpowiedz:

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s